Man,ga vissen zegt de dokter

Man, ga vissen zegt de dokter een titel uit een boekje geschreven door Piet Hendriks uit 1971. Dat is een titel die afgelopen week door mijn hoofd spookte. Al weken werk ik bijna zes dagen in de week. Half april ben ik al twee dagen vrij geweest die maand. En in die twee dagen doe ik thuis de zaken die zijn blijven liggen. Buiten de werk druk heb ik de afgelopen weken ook behoorlijke heftige incidenten meegemaakt. Waaronder ook het als eerste aantreffen samen met mijn collega van de gevonden overleden baby waar het nieuws vol van stond. Dit soort incidenten komt ongelofelijk aan en worden op je ziel geëtst. Vissen is voor mij en ik denk voor heel veel collega vissers daarom een moment om de ziel tot rust te laten komen en alles weer op een rijtje te kunnen zetten. Een gezonde manier om weg te blijven bij de dokter en of psychiater en je innerlijke rust weer terug te krijgen. Geen pillen maar lekker vissen om bij te komen. De titel van het boekje is in ieder geval een mooi recept. Een die misschien vaker zou moeten worden uitgeschreven. Ik heb er in ieder geval veel baat bij.

Het is maandag na mijn nachtdienst. Van vissen kwam er afgelopen weken niet heel veel gekomen. Mijn hoofd voelt als een blok na een druk weekendje nachtdiensten. Eigenlijk ben ik nog te moe. Maar ik weet dat even een uurtje of twee uitwaaien langs het water veel goeds doet. Gezien de gesloten tijd kan er niet op roofvis worden gevist. Voor vliegvissen staat net te veel wind. Dan herinner ik me dat ik nog dat ik een bakje made heb staan. Vlug kijk of deze nog goed zijn. De helft is al verpopt tot caster geworden, maar met de rest moet het lukken.

 Ik besluit om met mijn Fair Play swingtiphengel te gaan vissen.Deze is een light versie en geschikt voor lijnen tussen de 14/00 en 16/00 nylon. Snel pak ik uit de kast wat lokvoer wat ik nog over had van vorig jaar. Het ruikt nog goed dus dat zou moeten lukken. Dan twee steunen, een stoeltje,omthaakmat en een emmer. Vlug zet ik mijn swingtip in elkaar. Ik had geen zin om dit aan de waterkant nog te doen.

Onder swingtip hang ik mijn shakespeare 2200 II welke vol gespoeld is met een 14/00 nylon lijntje. Ik hou de verdere montage simpel. Op de lijn gaat eerst een wartelloodje van 3 gram. Daar onder knijp ik een loodhageltje op de lijn welke dienst doet als stopper voor het wartel loodje. Dan op zo een 30 centimeter onder het loodhageltje bind ik een gamakatsu F 314 maatje 10 op de lijn.

Dan is het tijd om naar de waterkant te gaan. Ondanks de wind is het lekker weer. Ik spring op mijn fiets en kom na vijf minuten op de stek waar ik wil vissen aan. Eerst steek ik de steunen in de grond en leg mijn hengel er al vast op. Dan schep ik een klein beetje water en maak het lok voer aan. Nadat het mengsel goed is doorgeroerd maak ik er aantal voerballen van welke ik net over de midden in de lengte van mijn steunen het water in werp.

Dan een paar made op de haak welke met een beheerste rustige worp in het water belanden waar zo even ook de voerballen terecht kwamen. Langzaam zinkt de lijn en als het lood de bodem heeft bereikt draai ik de lijn iets op waardoor de swintip getrimd word en net niet meer loodrecht onder de hengel hangt. Rustig ga ik zitten en staar naar de tip. Wat een heerlijk gevoel. Ondanks de vermoeidheid zit ik te genieten. Dan zie ik een kleine trilling op de tip. Snel een rukje naar boven en weer naar beneden. Gelijk ben ik scherp. Nadat de tip een derde keer een rukje krijg tik ik beheerst aan. Een voorn is het die niet van de made af kon blijven nadat hij waarschijnlijk op het lokvoer was afgekomen. 

Wat is dit toch ook een leuke manier van vissen. Na deze ene voorn valt het stil ik krijg geen aanbeet meer en de tijd tikt snel weg. Ik besluit nog eenmaal verse made op de haak te doen en uit te werpen voor ik weer naar huis toe ga. De verse made blijven niet lang onopgemerkt. Rustig zie ik de swingtip omhoog gaan. Rustig pak ik de hengel en sla aan. De lijn trekt strak de hengel kromt. Wat is dit dacht ik. Wat een geweld. Dit voelde niet als een van de beoogde voorns waar ik op viste. De slip van de shake giert. Ik spring van mijn stoel en pak mijn net en begin mee te lopen. Met een swingtip hengel in een mooie bocht en zo nu en dan nog een gierende slip loop ik in de richting van de vis. Dan zie ik het, een karper heeft de made gepakt. En dan sta je met 14/00 nylon.   Maar de combinatie van lijn en hengel en beheerst drillen maakt het dat ik niet veel later de vis kan scheppen. En zo beland er een mooi spiegel karpertje, als ik mijn niet vergist op de onthaak mat.Wat een mooie vis en wat zijn ze sterk.

Na de vis te hebben bewondert zet ik hem snel terug. Rustig ruim ik op en voldaan rij ik op mijn fiets naar huis.

Het is dan al dinsdag als ik gewoon weer een ochtenddienst heb. Ik krijg de mogelijkheid om iets eerder te stoppen. Het is dan kwart over twee als ik thuis binnen stap. De kids zitten op school en moeders de vrouw is er ook niet. Snel stuur ik haar een berichtje of ik even naar de waterkant kan. Gelukkig krijg ik snel een berichtje terug. En niet veel later zit ik weer op de fiets Richting de stek van gisteren. Geheel met dezelfde combinatie als waar ik de dag ervoor viste. Op de stek volgt dan nagenoeg hetzelfde ritueel en niet veel later tuur ik ontspannen naar de swingtip. Eerder als de dag ervoor komt de tip in beweging en ik sla aan. Wederom kromt de hengel en giert de slip. Weer een karper schiet er door mij heen. Waar zijn die VOORNS.

Weer loop ik met een hengel in een mooie progressieve buiging en een gierende slip van mijn shakespeare langs de waterkant. Een slip welke het overigens uitermate goed doet. Iets waar de shakes om bekend stonden. Ik loop beheerst mee. En ja hoor wederom is het een karper die niet van de made af kon blijven. Wat is dit enorm gaaf. Ik loop te genieten en vergeet heel de wereld om mij heen. Ik en de vis, heerlijk. Na een mooie dril kan ik ook deze prachtige vis scheppen.

Nadat ik hem heb bewondert zet ik hem met het grootste respect terug. Tjonge wat een kracht patser.

Dan volgt er nog een blankvoorn. En dan zie ik waarom ik niet veel voorns vang. Dit exemplaar heeft zwarte paai stippen. 

Wat niet wil zeggen dat je ze niet kan vangen. Maar wel dat ze op bepaalde plekken liggen waar ze ook zullen gaan af paaien. En na deze voorn houd het op en krijg ik geen beet meer. Mijn kan het niets schelen. Mijn dag kan al niet meer stuk. En met een heerlijk gevoel keer ik huiswaarts.

Dan is het al weer vrijdag 19 april. Ik heb wederom het weekend en de vrijdag nachtdiensten. Op de dag heb ik de mogelijkheid om te gaan vissen. De temperaturen die voorspeld zijn, zijn zomers te noemen. Ik besluit vroeg op te staan en lekker op tijd naar de waterkant te gaan. Wederom neem ik mijn fair play swingtip mee. Ik ga iets verder weg zitten dan waar ik eerder de afgelopen week viste in de hoop voorns te kunnen vangen.

Dan zie ik het even verderop in de waterkant flink tekeer gaan grote golven schieten uit de kant naar het midden van het water om vervolgens weer naar de kant gaan. Golven die langzaam mijn richting op komen. Als de golven dichter bij komen zie ik een prachtig schouwspel. Een flinke hoeveelheid schubkarpers is aan het liefdespel begonnen. Wat een prachtig gezicht. Dan verdwijnen ze paaiend uit het zicht om het spel verderop verder te zetten en ik vis rustig verder. Dan knalt mijn tip omhoog en sla ik in een reflex aan. Hangen. De hengel kromt de slip giert. Dan zie ik de dader. Een kleine schub heeft het aas gepakt en vind het niet leuk om gehaakt te zijn nu hij uitgenodigd was op de grote bruiloft. Gelukkig voor hem kan hij snel weer aanschuiven. De kleine schub lost het kleine haakje en verdwijnt weer de diepte in.

Ik besluit een stuk verder te gaan vissen. Ik wil voorns vangen. Nadat ik op de nieuwe stek ben aangekomen begint de temperatuur aardig op te lopen.  Na een half uur te hebben gezeten op de nieuwe stek loopt de tip op en valt weer. Nadat de tweede stijging van tip is ingezet sla ik aan. Een inmiddels bekend ritueel. De hengel kromt en de slip giert. Ik van de stoel lopend achter de vis aan. De verbazing is dan niet echt groot als er weer een karper aan de andere kant van de lijn hangt. Maar waren de andere al sterk deze maakt het helemaal bont het lijkt wel een diesel. Ik staat te geniet van de dril. Een dril die uren lijk te duren maar niet langer als een minuut of drie heeft geduurd. Wederom lig er een prachtige vis op de mat. Een krachtpatser van ja welste

Gezien het weer mag hij snel weer zwemmen. Direct hierna prik ik nog eenmaal made op de haak. Binnen vijf minuten zie ik en flauw tikje waarop ik aansla. Geen gierend slip, geen voorn maar een grote oude brasem kon niet van de made afblijven. 

Na deze vis keer ik huiswaarts met idee om in de middag met een ultra licht hengeltje de polder in te gaan op voorns. Want met de swingtip….

Nadat ik thuis ben gekomen eet ik met de vrouw en de kinderen tussen de middag een boterhammetje. Na het eten tuig ik mijn splitcane 1-2 gram op. Een pequena van de hand van Eric Terluin. Een heerlijk hengeltje voor het lichtste aas maar zeker ook voor ultra licht vlokvissen zoals ik dat zelf noemt. Onder dit hengeltje hang ik een molentje in de 500 serie met daarop 10/00 nylon. In plaats van een dobber gebruik ik een drijvertje wat vliegvissers als verklikkertje gebruiken. Ik gebruik geen lood. Het haakje is een maatje 12 gamakatsu haakje.

Deze combinatie is zwaar genoeg om uit te werpen. Zeker als je vist met de wind in de rug. Heerlijk, na het eten op de fiets de polder in.

Alles ziet er echt anders uit als de zon schijnt.  Het duurt niet lang of ik spot de eerste voorns in het ondiepe heldere water. Deze zijn uitermate schuw. Maar met de combinatie waar ik mee vis zijn de voorns goed te verleiden. Er volgt een heus voorn bal. De ene na de andere voorn laat zich vangen. 

Geen hele grote, maar op deze hele lichte combinatie zeker een feest. Maar ook aan deze middag komt een einde en ik ga naar huis en kan terug kijken op een heerlijke week. Een week waarin ik mijn hoofd weer redelijk heb kunnen leeg vissen. Een week waarin ik kan zeggen Man ik ga vissen en niet naar de dokter……

Rode ogen

Het is al weer heel lang geleden dat ik heb kunnen bloggen. De hoofd oorzaak is de drukte op het werk. Ik draai bijna werk weken van zes dagen al sinds november. Daarnaast kreeg ik in december te horen dat de vlek op mijn neus kwam door de blootstelling van 48 jaar zon. Gelukkig te behandelen, maar wel weer een zorg. Ook de pc heeft kuren en crashte waardoor ik alle gegevens kwijt raakte van mensen die kunstaasjes wilde hebben. Allemaal best vervelende dingen. In het laatste stukje wat ik had geblogd had ik al aangegeven dat ik een hoop nieuwe dingen had gemaakt maar die nog wel moesten worden getest. Door alle drukte en bijkomende zaken heb ik vrij lang niet kunnen vissen. 

Het is begin januari als ik eindelijk tijd heb om een zondag middag even een hengeltje uit te gooien. Die middag ga ik vissen met een nieuwe lepel. De lepel heeft een soort breed wilgenblad vorm en is voorzien van twee rode kralen die als ogen fungeren. De originele lepel van dit type komt uit Canada en is genaamd de red eye spoon. Vorig jaar heb ik van dit type lepel een proto type gemaakt. Mijn versie is een stuk lichter en de ogen zitten iets meer na de midden dan die van een originele. Het is al met al een apart stukje kunstaas geworden.

lepel in de maak

Het is die zondag middag dat mijn oog op het lepeltje valt en hem mee neemt naar de waterkant. Ik heb werkelijk geen idee wat ik van dit type lepel moet verwachten. Tijdens het maken was mij al wel opgevallen dat de twee ogen (rode kralen) een ratelend effect hadden als je de lepel heen en weer schudde. Iets wat wel apart is en toch ook wel weer attractief. Mijn ervaring met ratelend kunstaas is zeer zeker positief. Dat begon als kind al met de beroemde S pluggen van Shakespeare. Het is dat lepeltje dat ik die middag in de spelt hang om eens te kijken.  

Het idee om iets te vangen had ik zeker niet. Deze middag was de eerste middag met oosten wind en niet zo zuinig ook. De koude wind maakte het erg guur. Kouwe klauwe weer zouden we vroeger gezegd hebben. Bij de eerste worp zag ik het al direct. Het lepeltje had een mooie rustige slag. En na dat ik de tweede worp had gemaakt en slechts enkele meters had binnen gedraaid gebeurde het. Als of de lepel vast liep. In een onooglijk slootje met een karamel kleur water gebeurde het. Een dikke snoek had in de red eye lepel een smakelijke hap gezien. Na een mooie dril kon de snoek worden geland.

 

De lepel deed het dus.

Zo gebeurde het dus dat de lepel in de spelt bleef hangen. Het duurde niet lang eer er zich weer een snoek melde. Niet zo een grote maar gezien de omstandigheden zeer welkom.

Nummer twee was een feit. Tijdens het vissen passeer ik nog wat collega vissers. Geen van alle hebben staart gezien. Ik prijs mij gelukkig want ik was net begonnen met vissen en had er al twee. Dan in een helder diep slootje komt een snoek uit het grote niets en achtervolgt de lepel als of het het laatste eetbare bewegende ding in het water is wat als prooi kan worden aangemerkt. Hij mist en het ritueel herhaalt zich nog drie keer en daarna verdwijnt deze krokko het diepe in om zich vervolgens niet meer te laten zien. Dat de lepel goed is besef ik dan helemaal. Een snoek met deze weersomstandigheden die dan ook nog eens het lepeltje komt halen, dat zegt genoeg. Zeker met de twee eerder gevangen snoeken. Er volgen hierna nog een paar snoeken die missen,. Snoeken die door het weer heel traag zijn. Wel erg gaaf om te zien hoe ze in een soort slow motion proberen het lepeltje te pakken. En ik sta op een gegeven moment te rammelen in mijn tuigje. Het is niet hebbelijk meer aan de waterkant. Zeker nu de zon langzaam begint te verdwijnen aan het einde van de middag.Dan haak ik snoek nummer drie.

Nadat deze onthaakt is en terug gezet besluit ik dat het mooi is geweest. Voldaan keer ik huiswaarts.

Dan is het de rest van de maand vis technisch niets. Door de alle eerder genoemde redenen kom ik niet aan vissen toe. Het is zondag 28 januari als ik uit de nachtdienst kom. Het is half 10 in de ochtend als ik klaar ben. Flink later dan gepland en weer eens met overwerk. Als ik even voor 10 uur binnen stap ben ik over mijn slaap heen. Ik besluit ook niet meer te gaan slapen anders kan ik s ’nachts weer niet slapen. In de ochtend doe ik verder even lekker rustig aan. Het is tegen het einde van de ochtend als ik mijn twee proto type lepels herinner die ik ook vorig jaar maakte.

Ik zoek ze op. In tegenstelling tot de Red eye lepels heeft dit type lepel slechts een rode kraal en worden evil red eye genoemd. De proto type zijn nog niet voorzien van splitringen haken en of wartel. Als ik ze oppak en heen en weer schud hoor ik een duidelijke ratel van het kraaltje wat tegen het messing aan tikt. Ik besluit de lepeltjes te voorzien van splitringen, warteltje en een haak.

Het is in de middag als ik mijn 10 grammer op tuig. Eerder de week was ik even in Delft geweest op de markt voor mijn avonddienst en had gelijk even van de gelegenheid gebruik gemaakt om de lokale viszaak te bezoeken. Daar vond ik een heerlijk molentje wat ik kocht. Een Penn Battle 2 een 1000 versie met net als bij alle penn molens een excellente slip. Iets wat je zeker bij het lichte vissen nodig heb mocht je een dikke vis haken. De molen werd voorzien van een verse 20/00 nylon lijn. En het was juist deze molen die onder de 10 grams spinhengel kwam vandaag.

Het was voor mij zondag echt snoekweer. Een wolkje en een kabbeltje op het water. Ik kan wel zeggen een flinke kabbel want het begon steeds harder te waaien in de middag.  Het was rond een uurtje of twee toen ik aan de waterkant kwam. Altijd weer spannend of je zelf gemaakte aasjes het doen. Het water was redelijk helder en na een paar keer te hebben geworpen zag ik dat het nieuwe lepeltje een prachtige actie had. Een actie die veel leek op die van een krokkodil lepel. Geen ver en wijd uitslaande actie maar een hele korte slag. Bijna zwom dit lepeltje als een vis. Wat ik ook deed de lepeltjes bleven perfect zwemmen. Het duurde ook niet lang of ik zag vanuit de midden van het water een mooie snoek op de lepel duiken. De eerste waterwolf was een feit.

Na hem te hebben bewonderd zette ik hem terug in zijn element.Dit was vet genieten. Hoe gaaf kan het zijn vis vangen op jezelf gemaakte lepel. Niet veel later was het weer raak. Wederom een mooie snoek kon niet van de lepel afblijven. Na bewonderd te zijn zet ik ook deze voorzichtig terug.Snoek nummer twee op de nieuwe lepel was een feit.

Nadat ik de tweede snoek heb onthaakt werp ik nog even in het stukje water. Prompt duikt er nog een snoek op de lepel. Nummer drie,wat is dit enorm gaaf.

Rustig loop ik verder. Ik maak een worp in een kom. In de kom zie ik veel takken liggen. Nog afgewaaid van de laatste storm. Ik baal dan ook enorm als ik denk vast te zitten. Maar dat duurt maar even. Dan begint er beweging in te komen en mijn hengel kromt. Een grote snoek dringt er door tot mij en dan is het al weer over de snoek heeft gelost. Nog een minuut of wat werp ik de kom af zonder resultaat. Ik besluit verder te wandelen. Aan het einde van het water probeert een kleine waterwolf nog op de lepel te duiken. Tot drie keer toe mist hij en houd het dan voor gezien.

Ik loop rustig door naar een andere sloot en wissel mijn lepel voor de andere lepel. Ik sta te genieten. Wat een actie in zo een korte tijd. En dat het tweede exemplaar van de lepels het ook goed doet blijkt wel. Halverwege de sloot krijgen twee snoeken het voor elkaar om de lepel te missen. Slechts een keer wagen deze twee rovers het om zich vervolgens niet meer te laten zien. Rustig vis ik verder. Ik kijk op mijn horloge en zie dat dit alles nog niet eens in een uur gebeurd is. Een zeldzame middag al drie snoeken en een paar missers. Niet veel later onder een boom zie ik dan een snoek richting de lepel schieten. Voor ik het besef hangt hij al aan de lepel vast en kromt mijn 10 grammer. Het moet niet gekker worden. Snoek nummer vier is een feit.

Vlak voordat ik naar huis wil lopen krijg ik voor een bruggetje nog een snoei harde klap op de hengel. Een mooie zwangere dame kon ook niet van de lepel afblijven.

Na haar te hebben bewonderd en terug gezet te hebben wandel ik naar huis. Wat een uur, ik geniet.

Het is maandag. Mijn enige vrije dag deze week. Hij begint al anders dan gepland. Casper komt ziek uit zijn bed met dik 39,5 graden koorts en ik moet in de ochtend de zieke verzorgen. Ik geef hem zijn natje en droogje en voorziet hem van de nodige paracetamol tegen de koorts waar hij zijn bedje mee uit kwam. Ik besluit lekker naast hem aan tafel wat van de lepels te gaan maken die het gisteren zo goed deden. Een vorm had ik vorig jaar niet gemaakt dus moest ik nu mijn eigen lepels gaan kopiëren. Iets wat best wel om te lachen was vond ik. Op mijn gemak maak ik er vier die even voor 12 uur netjes af zijn. 

Dan is het tijd om zijn kleine broer te gaan halen uit school. Moeders de vrouw is dan net thuis gekomen. In de middag breng ik zijn broer weer naar school. Pfff eigenlijk hou je dan weinig tijd over als je om kwart over drie weer bij school moet staan. Ik besluit tien voor drie even mijn 10 grammer mee te nemen met de vier verse lepels. Om ze zo te testen of ze een zelfde actie hebben als de andere twee die de dag ervoor zo succes vol waren. Nadat ik er al drie door het water gehaald heb en gezien heb dat de actie eender is als de eerste versie hang ik het laatste lepel in de spelt. Dat is de lepel met de licht blauwe folie. Het is dan vijf over drie en na de eerste worp met het laatste lepeltje is het raak een snoek duikt er vol op. Ook het laatste lepeltje doet het. 

Nadat de snoek is onthaakt en teruggezet loop ik verder richting school. Nog een keer vlak voor school duikt er een snoekje naar de lepel. Een hele kleine waterwolf die mist. Ik vind het niet erg. Snel tuig ik af en ben gelukkig nog ruim op tijd op school. Als de jongste naar buiten kom en wij richting huis lopen begint het zacht te regenen. Samen lopen we naar huis. En ik loop te genieten, wat een prachtige vissen heb ik mogen vangen aan de nieuwe lepels met rode ogen.