Belgie aftma 5 en karper

Zaterdag rond 12 uur staat Raymond hier voor de deur. Niet om te vissen maar om naar België te rijden naar Sint-Lenaarts. Vandaag zijn we uitgenodigd voor de pre-opening van de winkel van Jan Bassez samen met alle Schreinerianen van de gelijknamige club. Jan Bassez welke de winkel van de firma Schreiner heeft overgenomen en volgens dat concept ook de hengels met bijbehorende spullen blijf maken en verkopen. John Schreiner blijft hem voorlopig nog bijstaan.

Het is 55 minuten later als Raymond en ik arriveren bij de nieuwe winkel. Beide hebben we zo iets van zijn we er nu al?. De rit is reuze meegevallen en het is makkelijk te vinden. Voor de winkel worden we hartelijk ontvangen door Jan en zijn vrouw Eva. Binnen in de winkel worden we verwend met koffie en gebak.

Wat als eerste bij binnenkomst in het oog springt, zijn de o zo herkenbare toonbank en het hengelrek er naast. Inventaris uit de oude Schreiner winkel. Jan heeft een flinke verbouwing achter de rug en is nu bijna klaar. Een hele oude stal herbouwd met alle oude balken en wiggen. Prachtig.

 Wat opvalt, is dat Jan een zeer gedreven zeer sympathieke man is. Volgens zijn vrouw perfectionistisch. Wat ook aan de winkel te zien is. Een eigenschap welke zeer goed van pas komt als je Fairplay hengels moet bouwen. Ook zijn vrouw Eva is een heel aardige spontane vrouw. Ons verteld ze dat ze zijdelings ook mee gaat helpen in de winkel en dat ze de hengel foedralen gaat maken voor de nieuwe Fairplay hengels. Ons laat ze doorschemeren dat er net als vroeger buiten zwarte ook gekleurde foedralen gaan komen. Zo veel mogelijk aan de kleur van de wikkelingen van de hengels.

Jan Bassez

Inmiddels zijn er al heel wat Schreinerianen gearriveerd. Vol bewondering bekijken ze net als wij de zaak en alle mooie Fairplay hengels. Onze gastheer en gastvrouw vertellen 100 uit. Jan verteld met veel enthousiasme over de hengels en sommige gaan van hand tot hand. Er wordt flink gezwiept met de hengels. Net een snoepwinkel.

 

Iedereen heeft het zichtbaar naar zijn zin. En onze gastheer en vrouw zorgen dat we niets te kort komen. Buiten frisdrank hebben ze ook gezorgd voor echte Belgische pinten die zich goed laten smaken. 

 Diverse schreinerianen hebben een hengel meegenomen voor service aan de bus. Ook ik zelf. Helaas kan Jan de mijne even niet maken er zat een klein tikje in. De andere worden wel gesteld. Jan legt uit dat alle spullen nog verder naar de winkel moeten komen en dat hij eind juli alles in de winkel heeft als hij officieel opent. Er wordt ook gelijk vastgesteld dat mijn nieuwe vliegenhengel een aftma 5 vliegenhengels is. Iets wat ik al dacht maar nu zeker bevestigd heb. Nu nog hem alleen nog inwijden.

Aan alle leuke dingen komt een einde. En het is vier uur als wij afscheid nemen van Jan , Eva en de rest van de schreinerianen. Het is 5 uur als ik thuis binnen stapt. Het werd een hele gezellige middag waarin we veel hebben kunnen praten,zien en vast kunnen houden(hengels). Ik ben dan ook van mening dat Fairplay in goede handen is bij Jan en Eva Bassez. En ik hoop dat we in de toekomst nog lang mogen genieten van de fairplay hengels en al het moois er rondom heen. 

Het is zaterdagavond als ik het zelf voor elkaar krijg het tikje uit de bus van mijn vliegenhengel te halen. Hij zwiept weer als vanouds. Nu word de drang om hem te testen nog groter.

Het is dan inmiddels zondagochtend 10 uur. Het is hier een grote pyjama party. Iedereen lijkt geen haast te hebben deze ochtend in huize van Gameren. 

Na het uitlaten van onze Duitse herder krijg ik het om elf uur toch voor elkaar om even tot 12 uur te testen. De middag ben ik volgeboekt met klussen in en om huis en daar ga ik deze keer niet mee weg komen.

Vanuit het boek vliegvissen nieuwe stijl van Jan Schreiner ben ik te weten gekomen dat de aftma 5 vliegenhengel vergelijkbaar is aan een 12 grams spinhengel en aan een middelmaat karperhengel. Een hengel dus waar mee je dus van twee wallen kan eten en het vissen met deze hengel nog diverser maak. 

Je kan wat vliegen meenemen voor op de karper maar ook streamers voor op de snoek.  Beide doe ik ook. Niet met het idee iets te vangen maar meer met het idee hoe het hengeltje zich zal houden bij een snoek of karper.

Ik knoop aan de vliegenlijn een stuk van 2 meter 22/00 fluor carbon. Een lijn welke past bij het vermogen van deze hengel. Aan het uiteinde knoop ik een zalmeitje ook wel karperbol genoemd.

Aangekomen aan het water waarin ik wil vissen zie ik al een aantal penvissers op de karper vissen en twee met een drijvende korst. Ga je snoeken word er geroepen. Nee, karper roep ik terug. Beide staan me een beetje lacherig aan te kijken. 

Is het wat vraag ik ze. Beide schudde hun hoofd. Nee, je ziet ze wel maar bijten ho maar. Wel heel veel brasem. Brasem zoals ik zie nu vol op aan het paaien. Gevolgd door ja karper. Karper die zich te goed doet aan waarschijnlijk de eitjes en alles wat de paaiende brasems tijdens hun liefdesspel omhoog woelen. 

Rustig loop ik weg van dit geweld. Dan kom ik bij een slootje wat half is bedekt door een groene deksel, kroos. Net voordat ik bij de rand kom zie ik het kroos golven. Rustig blijf ik staan en kijk wie de dader(s) zijn. Dan zie ik ze, Karpers.

Rustig werp ik mijn zalmeitje langs de kroosrand. Het eitje zinkt langzaam. Een donkere streep richting het eitje. Dan zie ik niets meer en hou van spanning mijn adem in. Mijn hart bonst in mijn keel van spanning. Dan gebeurt het mijn lijn loopt langzaam weg. Rustig en beheerst zet ik de haak. Hangen. 

Een brok dynamiet aan de andere kant van de lijn heeft nog niet door dat hij vast zit. Langzaam begint de vliegenlijn tussen mijn vingers op te raken en begint de hengel te buigen. Dan zie ik hem. Een prachtige karper gevolgd door drie soortgenoten die naast hem blijven zwemmen. 

Dan als of hij door een angel gestoken is heeft de karper door dat er iets niet klopt en gaat er vandoor. Het vliegenhengeltje gaat in een mooie progressieve bocht en het reeltje geeft lijn af. Na een mooie spannende dril die zeker niet langer duurde dan vijf minuten kan ik hem landen. Een prachtige karper.

 Gevangen op mijn nieuwe Fairplay aftma 5. Wat is dit gaaf. Na te zijn onthaakt gaat de karper snel terug naar zijn maatjes. 

 Op een wolk ga ik richting huis denkend aan het avontuur van zo even. Van snoek vissen is niet meer gekomen. Maar als je voor beide vissoort aas mee neem is ombouwen van karper naar snoek of andersom tijdens een vis sessie zo gebeurd en kan je je richten op beide vis soorten. Dit maakt het nog veel leuker. Mijn hengel is in ieder geval met deze mooie vis ingewijd. Ik hoop dat er nog vele mogen volgen….

Ben Pont spinners

Het was afgelopen herfst dat ik van Daan een berichtje kreeg. Kan jij ook Ben Pont spinners maken? Eh , ja mailde ik hem terug ik denk van wel. Alleen weet ik niet hoe die er uit zouden moeten zien. En zo mailde Daan mij wat foto’s van de Ben Pont spinnertjes door. En zo gebeurde het dat ik Ben Pont spinnertjes maakte. Kort daarop heeft Daan mij een aantal originele Ben Pont spinners toegestuurd.

Echt gaaf. Er is niet zo veel meer kunstaas gemaakt door Ben Pont te vinden . Wat mij op viel is dat Ben deze spinnertjes voorzien had van een haak welke vast zat in rechte lijn met de as van de spinner. Ik weet dat in de jaren 70 van de vorige eeuw dit ook werd gepromoot door onder andere Kees Ketting. Je zou op deze manier meer inhakings kans hebben omdat de haak nu altijd recht achter de spinner hangt. Andere gingen hier tegen in omdat deze juist bang waren voor een soort hefboom werking als de haak een was met de spinneras.. Een tussen oplossing hiervoor was een stukje ventielslang over de haak(die niet vast aan de as zat) en de as van de spinner. Nu was de haak ook in een lijn met de as maar kon wel bewegen. Maar om terug te komen op de spinnertjes welke ik van Daan had gekregen deze waren met met een haak op de as welke niet kon bewegen.

Tussen alle drukke dagen door op een klein verveel momentje ben ik naar recept van Ben wat spinnertjes gaan maken met een vaste as. Ik wilde een klein baars spinnertje maken en zocht een klein haakje maatje 8 op en een spinnerblaadje van 18 mm. Een blad wat het goed doet op hengels met een vermogen van twee/drie gram maar afhankelijk van wat voor hengel je heb ook te vissen is op een vijf grammertje. En dan is het spinnertje nog goed voelbaar ook. En zo bouwde ik drie testspinnertjes. De spinnertjes verdwenen vervolgens in een laadje tot afgelopen week.

Afgelopen week hadden de jongste twee sportdag van school en moeders had zich aangemeld als vrijwilliger om te helpen. De ochtend werd gehouden op een sportveld hier vlak bij. In de omgeving van dit veld liggen vele mooie viswatertjes. Of ik ze om 12 uur wilde ophalen. Nou dat wilde ik wel. Nadat om half negen de boel richting school was gegaan en ik nog wat huishoudelijke verrichtingen had gedaan ging ik rond 10 uur de deur uit . Gewapend met mijn Pelikaan hengel de spinnertjes en een lepeltje ging ik richting waterkant. Aangekomen aan de waterkant tuigde ik snel alles op en werd het spinnertje aan de spelt gehangen. De eerste worp...Direct nadat dit spinnertje het water raakte begon hij al te draaien. Iets wat ik eigenlijk alleen van de terrible spinners ken. Rustig draaide ik binnen in het heldere water. Met mijn polaroid bril op kon ik mooi zien hoe het spinnertje het deed. Het streamertje welk ik op het haakje had gemaakt bleef mooi recht door het water gaan. Het draaide ook niet tijdens het spinnen. Iets wat bij andere combinaties nog al eens gebeurd. Het verbaasde mij ook hoe goed het spinnertje voelbaar was op mijn Pelikaan 6 grams spinhengeltje.

In een smal slootje gebeurde het een schim uit een pluk groen schoot richting het spinnertje. Baars dacht ik even. Snel werd duidelijk dat een snoek een lekkere hap zag in het kleine spinnertje. De aanbeet gaf een vinnige tik op de pelikaan welke direct meeboog in de richting van de snoek. Wat drilt dit hengeltje toch lekker en na een korte dril werd de snoek geland.

Onvoorstelbaar dat het kleine haakje was blijven zitten. Het haakje zat mooi voorin de bek van de snoek en was zeer makkelijk te onthaken.  Kort hierna genoot de snoek weer van zijn vrijheid in het kleine slootje. Een heerlijk gevoel dat het spinnetje het deed. Rustig vissend liep ik verder op zoek naar vriend baars. maar deze gaf vandaag niet thuis. Want kort na de eerste aanbeet volgde er weer een . Weer een snoek die het spinnertje niet voorbij kon laten gaan en netjes voorin de bek was gehaakt. Na een korte tijd op het droge zwom ook deze snoek weer snel in het water waar hij uit kwam.

Dan bij een vijvertje gebeurt het. Weer een snoek nu een dikke 80 er. Na een korte dril lost deze het kleine haakje. Nog vol adrenaline  vis ik verder. Wat gaaf al drie aanbeten op het kleine spinnertje een spinnertje wat ik eigenlijk voor de baars had gemaakt. Nu weet ik ook wel dat dit er niet op staat maar meestal vang je meer baars dan snoek met deze maat spinner. Een stuk verder krijg ik weer beet weer geen baars wederom een snoek ook deze schiet los na een korte dril. Ik vervang even het spinnertje voor het lepeltje. Ook hier kan de snoek welke zo even het spinnertje pakte niet van af blijven. Nu komt de snoek wel aan de kant.

Nadat de snoek onthaakt is en terug gezet word loop ik verder. Een stuk verder is het weer een snoek die het spinnertje wil pakken,maar hij mist en verdwijnt om zich vervolgens niet meer te laten zien.

Er lijkt geen einde aan te komen in korte tijd vang ik nog een paar snoeken.

Rond twaalf uur staat de teller op 5 snoeken gevangen,twee gelost en twee die het spinnertje miste.Dus negen snoeken gezien in twee uur. Twee uurtjes met een goud randje waarin ik geen enkele baars kon vangen aan het spinnertje. Wat opviel was dat  al de vissen voorin de bek werden gehaakt. 

Dat de lossers voornamelijk door het kleine haakje kwamen. En dat dit spinnertje met vaste haak gewoon goed werkt. Daar had Ben Pont vast ook over nagedacht.

Nadat ik had afgetuigd liep ik richting voetbalveld naar vrouw en kinderen nagenietend van twee super uurtjes. In de avond nog snel wat Ben pont spinners gemaakt.Een beetje van Ben en een beetje van mij zelf. Nu met een groter blad en haak.

Nu maar zien of ze deze ook net zo graag lusten als de kleinere uitvoering of zou ik hier dan baars mee vangen......

De afgelopen week

Het is dinsdag na de Pinksteren als ik vrij ben.De hele Pinksteren heb ik moeten werken. Heerlijk een dag vrij. In de ochtend staat er dan ook vissen op het programma. Ik wil de polder in om op ruizers te vissen. De laatste keer dat ik er met Raymond was heb ik met volle teugen kunnen genieten. Niet dat de vissen super groot waren, maar dat heeft mij nog nooit iets uitgemaakt. Nee, alles er om heen de stilte,de geur en alles wat leeft in de polder. Dat maakt het tot een rustgevend avontuur voor mij.

Het water in de polder is aardig gezakt door de lange periode van vooral droogte. Een vlokdobber hier in het hele ondiepe water is geen optie meer. Deze zou de vis verjagen bij het neerkomen op het water. Al langere tijd loop ik met het idee om hier wat anders voor te proberen. Zelf dacht ik aan een verklikkertje op de lijn te monteren. En dan een die heel klein is. Voor het vliegvissen gebruik ik dit soort verklikkertjes. Super licht en vallen niet hard op het water bij het neerkomen. Alleen voor mij was de vraag of dit dan ook nog te werpen zou zijn en met wat voor combinatie (hengel en lijn) dit dan mogelijk zou kunnen zijn.

Nu wilde het geval dat ik dit jaar voor mijn verjaardag zoals gewoonlijk niets anders wist te vragen dan iets op visgebied. Ik  kreeg vorig jaar een prachtige BB1 splitcane hengel van mijn vrouw en kinderen gemaakt door Eric Terluin voor mijn verjaardag. Gekscherend had Eric toen  tegen mij gezegd dat hij voor deze hengel ook nog een lichtere top kon maken. Een top van een pequena. En dat is een 1-2 grams hengel. Dit werd dan ook mijn verjaardag cadeau dit jaar.

Een week voor de Pinksteren was hij af en had Eric hem opgestuurd naar mij. Nog wel en weekje laten uitharden hoor was het advies wat ik er bij kreeg. Het was juist met deze combinatie dat ik wilde gaan proberen om ruizers te vangen.

Op mijn nieuwe mitchell 310 molen had ik 10/00 nylon gespoeld en  deze werd onder het splitcane gehangen. Een prachtig combinatie welke helemaal in balans lag. Vlug nog even wat verklikkertjes en haakjes mee en wat lichte loodjes voor het geval ik toch niet ver genoeg of hellemaal niet zou kunnen werpen. Dan snel richting mijn fiets . Heerlijk om met bijna niets op de fiets te zitten. Als kind deed ik niets anders dan fietsen naar mijn viswatertjes. Je kan overal tussendoor en plaatsen welke je niet met de auto kan bereiken daar is vaak met de fiets wel snel te komen.

Het duurt dan ook niet lang voor ik in een stille polder staat met mijn hengel. Mijn fiets parkeer ik tegen een scheef hangende knotwilg aan. De kanten van mijn stek zijn even van te voren gemaaid zodat ik nu niet in kniehoog gras hoef te staan.

Voorzichtig schuif ik wat made op mijn haakje. En werp….Dat gaat goed. Boven mijn verwachting in is de lichte combinatie goed weg te zetten met de splitcane hengel. De made met daar achter het verklikkertje vallen bijna zwevend in het midden van het kommetje. En langzaam zakken de made door de wateroppervlakte. 

 En dan schiet het verklikkertje met een felle ruk weg. Een korte tik..Hangen de eerste voorn is een feit. Het lukt, schiet door mij heen. Wat is dit gaaf. Na de eerste ruizer te hebben onthaakt. Gooi ik weer in. Perfect werpt het hengeltje de made weer weg. Vrijwel direct schiet het verklikkertje door de oppervlakte van dit zeer ondiepe begroeide watertje. En kort daarna land ik ook deze voorn.

De eerste voorn en het verklikkertje

Het mooie van deze aparte lichte manier van vissen is dat de vis niet word verschrikt en dat je in zeer ondiep water kan vissen. Eigenlijk water waar je zelfs met een vlokdobber niet uit de voeten kan. Geweldig om te zien hoe de made op een trage natuurlijke manier langzaam zinken. Ik heb vanochtend in ieder geval snel door dat dit een hele productieve en leuke visuele manier van vissen is. Bijna iedere worp is het raak en ik weet zelfs een baarsje op deze manier te vangen. Ik sta te genieten. 

Dan slaat een snoek die waarschijnlijk al die tijd in het groen heeft geleden een flink raam in het polderwatertje. Overal springen de voorns uit het water. Doordat het water zo ondiep is zie ik de snoek even boven het water uit springen in zijn poging een vis te pakken. Mijn hart stok even in mijn keel. Die had ik even niet zien komen. Een dikke snoek van in de 60 centimeter lag gewoon al die tijd voor mijn voeten zonder dat ik hem zag. Wat is dit genieten. Kort hierna zie ik dat het tijd is om mijn kids uit school te gaan halen en tuig ik af en zoek mijn fiets op.  Voldaan en met een rustgevend gevoel fiets ik naar huis. Vissen met een verklikkertje dat je zo weg blaast gaat dus perfect. Nadat ik de jongens opgehaald heb uit school moet ik de jongste die uiteraard ziet dat pap zonder hem is wezen vissen beloven dat ik woensdag middag even met hem ga vissen.

Als het dan ook woensdag middag is staat er een kleine man van 6 jaar te trappelen om met zijn vader te gaan vissen. Tijd om te eten heeft hij bijna niet. Snel werkt hij zijn brood en drinken naar binnen om zich vervolgens in zijn oude kleren te steken en zich in zijn laarzen te hijsen. We gaan met een hengel namelijk zijn eigen hengel. Zo trots als een pauw komt hij zijn kamer uit zetten met zijn hengeltje. Heb je alles pap vraagt hij mij.  Na zijn moeder gedag te hebben gezegd gaan we op pad.

Het slootje hier achter is ons doel vandaag. Het wordt zoeken. Vandaag is er weinig leven te zien. Echter tussen het gedeelte wat flink begroeid is zien we leven. Werpen kan hij zelf . Aanslaan gaat ook al redelijk. Alleen het onthaken laat ik hem nog niet doen voor het welzijn van de vis. Het duurt niet lang voor zijn dobbertje met en vinnige ruk onder gaat. Een tikje en de top van het hengeltje begint te bonken. Dat moet een baars zijn en jawel. Zijn eerste visje van vandaag is inderdaad een baars. 

Na deze baars volgen er nog 3 en een tiental voorns. Echt genieten zo met mijn enthousiaste vismaatje. Hij kan dan ook zijn mond niet stil houden en geniet zichtbaar van het vissen. 

Ook hier knalt een flinke snoek op de voorns door het groen. En ik zie het kleine mannetje schrikken van de onverwachte actie van de snoek. Geweldig vind hij dit en blijft vragen over de snoek. Ja , snoek vangen dat wil hij de volgende keer wel doen verteld hij mij als we samen weer huiswaarts lopen. Ik vertel dat hij dan nog even moet wachten tot het seizoen weer open gaat. Dan kijkt hij mij aan en zeg maar dan gaan we echt he. Ik moet hem beloven dat als het seizoen open gaat we er samen een keer op uit zullen gaan om een ‘dikke’ snoek te vangen.

Na deze leuke middag volgt er een periode van veel werken voornamelijk nachtdiensten. Tussen een van deze diensten krijg ik bericht uit Utrecht van Ton temming. Je Pelikaan hengel is klaar. 

Nu moet ik even vertellen dat ik dit in maart van dit jaar mijn 25 jarig ambtsjubileum had en ik hiervoor een aandenken mocht kopen. Dit werd dus een mooie pelikaan hengel van Ton temming. Ik had twee jaar geleden toen ik in de winkel van Ton Temming was  er een in handen gehad. Prachtige hengeltjes.

Afgelopen woensdag ben ik richting Utrecht gegaan om mijn Pelikaan hengeltje op te halen. De Pelikaan hengel is er een van de gelimiteerde oplage waar er maar 25 van gemaakt gaan worden. Mijn Pelikaan 6 grams  hengeltje blijkt nummer 15 te zijn en dit alles is vastgelegd op een heus certificaat van echtheid.

Een prachtig certificaat met een watermerk van het originele logo met daarop een pelikaan.

In de winkel word ik hartelijk ontvangen door Ton en Hennie en na een bakkie koffie word mijn hengeltje gepakt. Wat is het een prachtig hengeltje geworden. Het is goed te zien dat dit hengeltje met liefde voor het vak is gemaakt. 

Nadat ik het hengeltje vast pakt voel ik voor het eerst weer hoe licht het hengeltje is. Afgewerkt met een mooi dun kurken handvat wat verschrikkelijk lekker in de hand ligt. Even zwiepen met het hengeltje leert mij dat dit een razendsnel hengeltje is en nadat Ton de top tussen duim en wijsvinger houd en ik de hengel krom trek zie ik dat  het hengeltje een prachtige progressieve buiging heeft. Een buiging die krom gaat tot in het handvat. Daarna loop ik nog een rondje door de winkel. Een snoep winkel voor de doe het zelverd. Hier vind ik veren en andere materialen voor streamers te bouwen. Ook een aantal lepeltjes neem ik mee.

En nadat Ton nog wat van zijn nieuwe projecten heeft laten zien drinken we nog een bakkie koffie waarna ik weer huiswaarts keert. 

Het is dan afgelopen week dat ik te horen krijg dat ik een extra nachtdienst moet draaien op vrijdag in verband met zieken. De Laatste zaterdag van mei Nationale hengelsport dag kom ik om 7 uur in de ochtend thuis. Even eten en dan even een paar uurtjes liggen. Om elf uur ben ik al weer op. Echt mega fit ben ik dan nog niet. Rustig pak ik mijn pelikaan hengeltje en mijn Shimano molentje in de 500 klasse. Het molentje heb ik recent voorzien van verse 16/00 nylon. Na even te zijn bijgetrokken zoek ik mijn spulletjes op en pak wat spinnertjes ,lepeltjes en streamertjes in. Dan trek ik mijn laarzen aan en trek er op uit. 

 

Bij het slootje achter mijn huis hang ik wisselend de spinnertjes aan de spelt. Alles is goed voelbaar op het Pelikaan hengeltje. Het hengeltje werpt moeiteloos de spinnertjes weg. Alle spinnertjes die ik normaal op de 5 grammer vist zijn goed te vissen. Een iets grotere spinner overtrek de hengel en vist dan ook niet lekker. Dit leert mij dat dit hengeltje inderdaad een vermogen heeft van 5 a 6 gram. Nadat ik het laatste spinnertje door het ondiepe watertje haalt zie ik er een streep achter aan zwemmen. Een snoek van een centimeter of 80 zwem er achter aan op zijn gemak. Voor mijn voeten blijft de snoek liggen. Bijten in het spinnertje daar heeft hij geen zin in. En nadat hij mij door heeft draait hij zich langzaam om en verdwijnt weer in het heldere niets.

Rustig loop ik verder. Het water is hier zo ondiep dat ik zelfs geen voorns zie zwemmen. Na een goed half uurtje langs de watertjes hier in de wijk lopen beland ik in de polder. Hier is het water iets dieper. 

Ik besluit een luxor lepeltje van Ton Temming te proberen. Het lichte lepeltje word ondanks de wind moeiteloos weggezet door de pelikaan hengel. Ik heb nog geen enkele aanbeet gehad en ik ben nu toch ongeveer een uur aan het vissen. Het zonnetje en de wind in de polder gaan hun tol eisen en ik voel dat de vermoeidheid gaat toeslaan. Ik had mij min of meer er al bij neergelegd dat ik vandaag niets zou vangen. Maar ach na de gesloten tijd was dit wel weer even genieten en dat met mijn nieuwe hengel in een prachtige omgeving.

Dan gebeurt het. In een breed stuk van het polderwater een grote kolk. Een vinnige tik op de top van de Pelikaan die meteen in een mooie bocht komt te staan en een gierende slip. Snoek, schoot er door mijn hoofd heen. En dan ook nog een die voor goud ging. Een kromme Pelikaan die in samenspraak met de slip alle runs opvangen die deze snoek maakt. Er lijk geen einde aan te komen. En uiteindelijk kan ik hem landen en de eerste snoek van het nieuwe seizoen is een feit. Gedrild aan de Pelikaan een hengeltje zoals ik nu ervaar krom kan gaan tot in het handvat maar sterk genoeg is om een vis goed te drillen. 

De eerste snoek op de pelikaan met het luxor lepeltje

In een roes en flink vermoeid loop ik richting huis nagenietend van de paar uurtjes die ik er met de Pelikaan hengel op uit mocht gaan.

Dan is het maandag het is al weer 1 juni en ik ben lekker vroeg thuis. Vroeg genoeg om de kleine mannen op te halen uit school. De oudste komt als eerste uit school gevolgd door de jongste. Ik wil vissen pap was het eerste wat hij zei. Zullen we die snoek gaan vangen, je weet wel die van bij de voorns. Lachend zeg ik hem dat ik best wel even wil gaan vissen met hem maar dan wel achter het huis. Met enige spoed van zijn kant komen we thuis. 

Net als zaterdag pak ik de pelikaan hengel. En nadat de kleine man voorzien is van een natje en een droogje gaan we er op uit. Eerst met een minispinner in de hoop om een baars te vangen. Vriend baars bleek niet thuis te zijn en net als eerder zagen we geen vis zwemmen hier. 

Maar dan….. dan loop het kleine spinnertje vast en zie ik de oorzaak. Een mooie snoek heeft hem tussen de kaken genomen. Dat de snoek vast zit heeft hij niet eens door. De kleine man naast mij ziet de snoek ook en staat te springen met het landingnet al uitgeklapt. Langzaam zwemt de snoek weg. Het hengeltje buigt en buigt. Dan glijd het minispinnertje uit zijn bek en de snoek zwemt rustig door. Bij mij bekruipt het besef dat de vis mogelijk niet eens gehaakt was geweest. Na en aantal worpen verder blijk de snoek geen zin meer te hebben om te bijten in het spinnertje. 

Jammer pap hoor ik de kleine zeggen. Ik zeg hem dat het nu tijd is voor het geheime wapen. Hij kijkt mij verbaasd aan. Dan haal ik van uit mijn tas een streamer te voorschijn. Een door mij vers gebonden  witte bunny streamer. Voor de kant maak ik hem rustig nat tot dat hij langzaam zinkt. Dan werp ik de streamer naar de overzijde van het water. 

Rustig begin ik de streamer binnen te vissen. Ver komt hij echter niet. Na twee meter duikt de snoek er vol op. Nu zit hij wel vast. De Pelikaan kromt en de slip geeft lijn. Naast mij staat een over enthousiast mannetje te springen met het net. Als het aan hem had gelegen had hij zelf het water ingesprongen om te snoek met het net te vangen. 

Ik zeg hem dat hij hem mag scheppen als de vis zo ver is. Dat helpt. Gespannen wacht hij het moment af dat hij de vis mag scheppen. Na een mooie dril waar we beide van hebben genoten is zijn moment daar. De kleine man schep de snoek. Hij heeft hem zelf gevangen met het net. Hij moet op de foto met zijn snoek. Nadat ik de kleine man even een metertje verder op had geparkeerd word eerst door mij de snoek onthaakt. 

Nadat hij onthaakt was vraag ik aan hem durf je hem vast te houden? Hij kijkt me aan of ik niet goed wijs ben en zeg joh je hoef alleen maar uit te kijken voor z’n tanden en voorzichtig pakt hij de snoek. Een snoek die toch ergens in de 70 centimeter is. 

Sean met zijn 'gevangen' snoek

Vlug neem ik wat foto’s waarna we samen de snoek weer netjes terugzetten. 

Mijn vismaatje is in de wolken. Dit moet thuis worden verteld. Daar is geen houden meer aan. We lopen samen richting huis. Nagenietend van een klein uurtje met mijn vismaatje loop ik met hem mee..

Karper en splitcane.

Het is vandaag woensdag en ik heb een dag semi vrij. In de ochtend is het de boodschappen in huis halen samen met mijn vrouw . De jongste twee zijn vanmiddag vrij maar hebben zelf een druk programma waaronder les zwemmen. En ik ? Ik kom er achter dat ik tussen 1 uur en 2 uur nog niets ingepland heb staan. De rest staat voor mij ook vol gepland. Je heb wel eens van die dagen. Nou dit was er zeker zo een.

Afgelopen winter heb ik een splitcane karper hengel aangeschaft en deze staat al weken te springen om aandacht. Een uurtje aandacht is wel niet veel. Maar ach beter iets dan niets. Het zal niet de eerste keer zijn dat je gaat vissen en binnen een paar minuten een mooie vis vangt en dat de dag er dan veel belovend uit ziet in je gedachte. Maar dat het dan ook echt maar blijft bij deze ene vis en je de rest van dag geen stootje meer heb.
Niet dat ik daar vandaag aan heb gedacht maar de drang naar de waterkant is vandaag overigens net als iedere dag heel erg groot en dat het dan een uurtje is kan me niet zo veel schelen.

Rustig zoek ik mijn spulletjes bij elkaar.
Even het koppie erbij houden de vistijd is te kort om iets te vergeten wat straks zo cruciaal is om te kunnen vissen. Iets vergeten waardoor je uiteindelijk nog niet kan vissen. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik terug moet naar huis. Nee,iets vergeten doen we vandaag maar niet. 
Rustig vul ik mijn oude Albatros karper tas met al wat ik denk nodig te hebben. Haken,stoppers, pennen,lood , aas (wit brood en mais),onthaaktang, mat,vergunningen en mijn oude Mitchell 300 molen.

Deze Mitchell 300 heb ik recent hellemaal uiteen gehaald. Tot het laatste schroefje ging deze oude molen uit elkaar. Nadat hij hellemaal schoongemaakt was werd hij overal voorzien van nieuw vet. En weer zorgvuldig in elkaar gezet. Met als resultaat dat deze molen welke gemaakt werd in 1958 weer draaide als een zonnetje.

Met alles gepakt en gezakt ben ik naar een watertje dicht bij huis gelopen. Heerlijk volop scheen hier het zonnetje. Wat een geweldig lekker weer was het vanmiddag hier. Het idee iets te vangen had ik niet vandaag. Zeker niet omdat van de karpers aan de andere kant van mijn huis nog volop aan de paai waren afgelopen zondag. Het watertje waar ik nu heen liep daar was ik al een poosje niet geweest. Meestal zitten er veel baarzen en snoek in dit stukje water en ik had er weleens een enkele karper gezien. Maar ach een uurtje langs de waterkant met de nieuwe hengel dat word gewoon genieten.

Aangekomen bij het watertje zag ik iets wat mij compleet veraste. Tussen alle in het water gevallen blaadjes en ander vuil zwommen er diverse karpers rond. Voorzichtig gooide ik wat kleine stukjes brood in het water. Deze werden direct gretig aangevallen door een school hongerige voorntjes. Ondertussen zette ik alles in elkaar.  Nadat ik op het gemak alles had klaar gezet en in elkaar had gezet deed ik een stukje brood aan de haak en wierp dit na het midden van het water. Ook dit stukje werd direct aangevallen door hongerige ruizertjes.

Inmiddels waren de stukjes brood die over waren gebleven tegen het drijfvuil aangekomen. Kort hierna zag ik de eerste karper vanonder het vuil naar boven komen. Hap, slik weg stukje brood. En zo verdween het ene naar het andere stukje brood.

Het stukje brood aan de haak was inmiddels door de ruizertjes gehalveerd en was nog zeker twee meter van het drijfvuil af waar de karper zich tegoed deed aan de stukjes brood. Even schoot het door mij heen om op te halen en de karpers in het vuil aan te werpen.

Echter een klein stemmetje in mij zei dat ik geduld moest hebben. Werpen naar het vuil zou de karper kunnen verschrikken en dan zou ik het op zeker kunnen vergeten er nog een te vangen. En op dat moment kwam een prachtige karper van onder de wilg vandaan welke 10 meter verderop stond.

Het watertje en de wilg.

Deze mooie karper zwom richting het midden van het water. Een meter voor het stukje brood kwam hij als een duikboot omhoog. Met zijn bek happend in de oppervlakte zwom hij richting  het stukje brood. Mijn hart gierde in mijn keel. Wat was dit spannend.

En toen gebeurde het. Zonder schroom of enige argwaan zoog deze prachtige vis het stukje brood naar binnen. Nu,dacht ik en sloeg beheerst aan. Een boeggolf in het midden van het watertje een krommende splitcane en een salvo lijn uit de slip. HANGEN.

Wat gaaf, de eerste karper met deze hengel. Wat een prachtige progressieve buiging had deze hengel . De karper had flink door dat het foute boel was en nam diverse mooie runs die door de splitcane ondersteunt door de slip van de oude Mitchell werden opgevangen.

Uiteindelijk moest deze mooie vis zijn meerdere erkennen in deze combinatie. En ik stond net als de vis naar adem te happen toen ik hem kon scheppen. De spanning van de dril en mijn Astma waren hier de oorzaak van. Maar wat was dit gaaf zeg. Rustig de vis op de onthaak mat. Gelukkig zat het haakje voorin de bek en kon deze netjes worden losgemaakt.

Na wat foto’s zette ik deze prachtige karper weer terug in zijn vertrouwde omgeving.

De eerste mooie vis.

Inmiddels waren de ruizers al weer druk bezig in het midden van het watertje. Of er nooit iets was gebeurd. Ik wilde eigenlijk hierna gaan inpakken met het idee dat de stek door de dril zou zijn verstoord.

Maar dat had ik fout gedacht. inmiddels zag ik weer karper onder het vuil azen. Na weer wat op adem te zijn gekomen deed ik een nieuw stukje brood op de haak en wierp dat richting de midden met de bedoeling dit rustig mee te laten drijven richting het vuil. Inmiddels werd het stukje brood weer flink belaagt door de ruizertjes.

Ter hoogte van het vuil werd hier een eind aangemaakt. Een mooie karper wilde kennelijk ook een graantje mee pikken. Als vanuit het niets kwam hij onder het vuil vandaan. En zonder enige aarzeling zoog hij direct het brood naar binnen. een korte tik. Het vuil sloeg met een grote golf uiteen. Diverse kolken volgde. Andere karpers die kennelijk ook onder het vuil lagen schrokken zichtbaar en maakte zich uit de vinnen.

Na een mooie dril kon ik ook deze karper landen en onthaken. En werd ook deze karper na het maken van een foto voorzichtig terug gezet.

En de tweede prachtige karper van vandaag.

Inmiddels waren er drie kwartier van mijn uurtje verstreken. Dit had ik nooit verwacht. Twee prachtige vissen in zo een korte tijd. Voldaan besloot ik af te tuigen en huiswaarts te gaan. Vanmiddag werd het  voor mij een loos uurtje met een goud randje. Zeldzaam maar vol vitamine V. Zo zie je maar.

moederdag.

10 mei Moederdag en voor vele met mij een dag van niet vissen maar een visite dag. Voor mij ook niet anders. Maar tussendoor nog wel een korte wandeling gemaakt op deze zon overgoten dag. Een wandeling bij mij in de buurt met vrouw en kinderen. Gezellig langs de vele watertjes en een kort bezoekje aan de speeltuin waar de kleine mannen even los konden gaan.

Ieder watertje van groot tot klein bij mij in de buurt kolkte. Paaiende karpers. Wat een enorm gaaf gezicht. Hadden we dit vorige week al in de polder kunnen zien. Nu was het feest hier in de woonwijk ook begonnen.

Van groot tot klein vele stonden aan de waterkant te genieten van dit prachtige schouwspel overal waar je keek zwommen ze in nagenoeg iedere sloot. 

Mooi om te zien dat de betonpolder (woonwijk) ook vol met prachtige karpers kan zitten. Karpers die weldra zijn uit gepaaid en dan hopelijk weer binnen het bereik van de visser komen.Vissen om zuinig op te zijn.

Voor mij geen vis vandaag maar wel mooie plaatjes . Plaatjes die zeker ook vitamine V geven.

Vlokvissen

Het is in de loop van de week dat ik Raymond ap om te vragen hoe hij over een uurtje vissen denk een zondag. De vooruitzichten zijn niet de beste. Er word wind en regen voorspeld. En dan is het zondag en we besluiten de knoop door te hakken. We spreken af om in de middag te gaan vissen. Lekker ontspannen in onze achtertuin. Veel vis is er de afgelopen weken hier niet gespot. Veel water is ook troebel en doet dood aan. Met de wetenschap dat dit de komende weken snel zal veranderen,en dan zullen deze watertjes ook weer vol vis zwemmen. 

Samen hebben we besloten te kijken of we voorns kunnen vangen. Ons materiaal stemmen we dan ook hier op af. Raymond met zijn zijn Fairplay vlokhengel en ik met een oude splitcane met daaronder een Mitchell Benjamin vol gespoeld met verse nylon. Mijn splitcane hengeltje is er een van Nederlandse makelij namelijk van de firma Robusta welke vroeger in Drie Bergen gevestigd was. Mijn hengeltje  werd gebouwd in 1957 en werd in 2011 door Eric Terluin van Flevocane vakkundig gereviseerd. Al met al weer een prachtige hengel waar nog vele jaren mee gevist kan worden en waar ik in het verleden al veel vis plezier mee heb gehad.

Raymond woont nog geen 5 minuten van mijn huis af en vanaf zijn huis is het nog net zoveel minuten lopen tot aan de polder. Letterlijk onze achtertuin. Onze achtertuin begint weer tot leven te komen. Na een lange tijd er leeg en verlaten te hebben uitgezien begint de polder weer te leven. Nieuw riet en andere planten groeien als kool op uit het kale niets. Ook de dieren lijken te ontwaken. Heerlijk om zo lekker de polder te betreden. Een deken van rust valt over ons heen. Het is opvallend rustig in de polder. Heerlijk de lucht van vrijheid en avontuur opsnuiven.

Al snel komen we bij de slootjes welke ik wilde aandoen. Glad geen kabbel op het water. Hier en daar wat groen. Maar geen vis te bekennen. Samen met Raymond tuur ik het slootje af. Hmmm toch maar proberen. En samen doen we aas aan onze haken in dit geval een trosje made. Mijn eerste worp tussen twee plukjes groen...als een race wagen schiet het vlokdobbertje weg. Verbaasd maar toch nog bij geest om aan te slaan. Het splitcane hengeltje  kromt. Een Ruizertje. Dus toch. Gaaf het eerste visje uit deze mooie polder is weer een feit.

Het water waar we in vissen is zeer ondiep hoog uit 30 centimeter en kraakhelder. De voorn is hier heel erg op zijn hoede. Overal loert er gevaar voor deze mooie vissen. Reigers en zelfs een kudde ooievaars bevolken deze polder. Om van aalscholvers maar te zwijgen. Hier vissen op voorn betekend sluipen en stil zijn en zoeken.

Nadat ook Raymond zijn eerste voorn haakte moeten we verder. 

De vis heeft ons door en is verdwenen naar een ander gedeelte.  Voorzichtig kammen we de slootjes en zijtakken uit en niet zonder resultaat. Veel mooie visjes worden door ons gevangen. Allebei genieten we enorm van zowel de vis als de omgeving. Een omgeving zoals Jan Schreiner zo mooi kon beschrijven. Deze polder kan zo uit een van zijn boeken gesprongen zijn. Net een schilderij. Een schilderij waar wij vandaag deel van uit mogen maken.

Dan besluiten we een stuk verderop even te kijken. Het water hier is breder en in de zomermaanden vol vis. inmiddels steekt er een windje op en begint het te miezeren. Als we bij de sloot aankomen zien we iets wat we zeker niet haden verwacht. Een kolkende massa. De karper die hier zeker ook woont is aan de paai begonnen. De bruiloft word innig geviert en de hele sloot staat op zijn kop. Samen kijken we naar dit mooie schouwspel. De tientallen karpers gaan onvermoeid door en hebben geen oog voor ons. Tot voor onze voeten zwemmen deze prachtige vissen. Wat ontzettend mooi om te zien.

Ondertussen is het gestopt met zachtjes regenen en het sijpelt nu aardig door. Dan besluiten we terug te lopen naar onze eerdere stek. Hier is net wat meer luwte. Gelukkig als we daar aankomen stop het met regen en trekt de hemel weer open en komt de zon weer te voorschijn. Langzaam drogen onze kleren in dit heerlijke zonnetje.

Met regelmaat meld vriend voorn zich. Allebei genieten we zichtbaar van deze heerlijke middag.

 Dan is het alweer tijd om naar huis te gaan. Samen lopen we naar het huis van Raymond. Onderweg word ik al gebeld . Hoe laat ik thuis ben. We hebben vanavond een gast. Onze dochter heeft sinds een paar maanden een vriendje en ze  hadden samen besloten aan te schuiven. Napratend  over de mooie middag belanden we bij Raymond thuis aan. Hier tuigen we de hengels af en bergen de spulletjes op. En dan is het echt tijd snel naar huis nog nagenietend van een heerlijke middag. Raymond bedankt.